Print deze pagina

Uitgelicht (2): Bas van der Rest


Van Accordeon-centrale tot Zoete inval 

In 1921 start L.J. (Leen) Gerritsen met de Accordeon-centrale aan het Westeinde 59 in Den Haag. Het is Bas van der Rest (1924), die in 1945/1946 diezelfde Accordeon-centrale van Leen Gerritsen, zijn schoonvader, overneemt. Zoals de naam al zegt worden er uitsluitend accordeons verkocht. Aan Tony Eyk (Teun Eikelboom), bijvoorbeeld, die er een witte Galanti accordeon koopt. Bas van der Rest heeft het exclusieve verkooprecht van het merk. Later wordt het assortiment uitgebreid met (elektronische) orgels.


B. van der Rest, Accordeon-centrale. Foto: J. Kraak.


Ba
s van der Rest in de werkplaats van de Accordeon-centrale, hier een reparatie. Foto: Winnie van der Rest.

Langzaam maar zeker ontstaat half jaren ’50 de vraag naar een breder soort instrumentarium en het assortiment breidt zich langzaam uit. Begin jaren ’60 dient de (pré) beat dient zich aan en dit vereist specifieke instrumenten zoals gitaren, bassen, versterkers en drumstellen. Voldoen in eerste instantie merken als Egmond, Framus, Höfner, Trowa en Pearl, later wijzigt die vraag onder invloed van onder meer Shadows en Beatles naar de duurdere, veelal Amerikaanse instrumenten. De naam Accordeon-centrale zien we al lang niet meer terug (“Bas v/d Rest voor muziek” lezen we nu in de etalage), al zullen de accordeons nooit uit de winkel verdwijnen.

Westeinde 59. Foto: L. Veldhuis.

Het is midden ’60 en Den Haag is de onbetwiste beatstad van Nederland. Bas van der Rest (en Nico Servaas in de Schoolstraat) is al snel een begrip onder de Haagse muzikanten. Zeker, er zijn méér muziekzaken. Je hebt nog Gerritsen in de Boekhorststraat, Goebel in de Jan Hendrikstraat en er is Henk Suiker op de Vaillantlaan, om er maar enkele te noemen. Ze hebben echter niet, wat Van der Rest en Servaas wél hebben: een buitengewoon gastvrije uitstraling en een grote keuze in kwalitatief hoogwaardige muziekinstrumenten. De betere merken als Fender, Selmer, Vox, Gretsch, Ludwig en Premier zijn gewild. Bas van der Rest weet, net als Nico Servaas, dat je juist die merken dus maar beter in huis kunt hebben. 

Westeinde 59, interieur. Foto: L. Veldhuis.

Opvallend is de zo kenmerkende zoete inval aan het Westeinde 59. Met name op zaterdag is de winkel vol met bandleden van bands die langzaam maar zeker naam maken. Jengelen op dure bassen en gitaren. Inprikken in dure versterkers. En hard, vooral hard. Je treft er René Nodelijk aan, van René and his Alligators, die achter de winkel gitaarles geeft. Dat doet trouwens ook Rein de Vries (“Patsy” weet u nog?). En je vindt er The Ricochets, met Ritchie Clark (Ruud van den Berg), Robbie van Leeuwen, Henk Smitskamp en Sieb Warner, waaruit later The Motions en weer later Shocking Blue zullen ontstaan. Rinus Gerritsen en George Kooymans van The Golden Earrings frequenteren de zaak. Barry Hay, dan nog bij The Haigs, is er dikwijls, net als Hans Vermeulen van de Sandy Coast. En dan heb je natuurlijk al die jongens nog van The Incrowd, Q65, The Shane, The Scarlets, The Nicols, etc., etc. Wat een feest, al die muzikale Haagse jongens bij elkaar!

Westeinde 59, interieur. Foto: L. Veldhuis. 

Het is Henk Smitskamp (1942) met zijn altijd uitstekende geheugen én een welgevuld aantekeningenboekje uit de jaren '60, die ons in september 2014 het volgende weet te vertellen: 
"Uiteraard frequenteerde ook ik de zaak van Bas van der Rest, al was dat meer als muziekfan dan als potentiële koper. Maar zie: mijn eerste echte fabrieksbas (mijn vader bouwde zelf mijn allereerste, Fender-achtige bas) kocht ik zowaar bij Bas van der Rest, en wel op zaterdag 19 augustus 1961. Het was een heuse, groen-zwarte Framus Star-bas met één element, voor fl 280,- (Hollandse florijnen, dus).
Nou wilde elk basjochie in die tijd 't liefst een Höfner vioolbas en al snel, op vrijdag 27 oktober 1961 ruilde ik mijn Framus in voor de Höfner voor het bedrag van fl 385,-. 
Dat was echter niet bij Bas van der Rest, maar bij zijn zwager Jim Gerritsen in de Boekhorststraat. Ik heb nog altijd twee zakjes Framus bas-snaren die ik kocht bij Bas van der Rest: de A-snaar voor fl 7,50 en de D-snaar die fl 4,50 kostte. Eigenlijk best veel geld, in 1961."  


Etalage. De grote Amerikaanse merken als Fender en Gretsch dienen zich aan. Foto: L. Veldhuis. 

Naast zijn drukke werkzaamheden in de zaak werpt Bas van der Rest zich op als manager van René and the Alligators. René Nodelijk (1942) vertelt ons daar anno 2014 over: 
“Bas van der Rest deed ons management gedurende een groot aantal jaren. Ik had er geen omkijken naar, want Bas regelde alles. Hij boekte de aanvragen voor optreden, bracht ons onder bij platenmaatschappijen, regelde optredens voor radio en TV, stelde contracten op, hield de inkomsten en uitgaven in de gaten, en maakte de foto’s voor promotiekaarten. Voor mij allemaal heel prettig, want ik kon me daardoor volledig richten op de band en de gitaarlessen in de zaak en bij mij thuis." 
Als we René vragen wie er zoal bij ‘m les namen, antwoordt René: “Dat waren er veel, héél veel en eerlijk gezegd ken ik ze niet allemaal meer. De jongens van de Earring en de Sandy Coast blijven me natuurlijk bij. Heb ik toch nog een steentje mogen bijdragen aan het succes van de mannen.”


René Nodelijk en enkele van zijn leerlingen in de lesruimte achterin de winkel van Bas van der Rest, in 1962. Foto: Nico P. Hegt. 
 

Wil Morcus (1943) was drumleraar bij Bas van der Rest, in dezelfde periode als René Nodelijk daar gitaarles gaf. Wil vertelt ons in september 2014:
“Als je bij Bas van der Rest als klant een nieuw drumstel kocht, kreeg je 6 weken gratis les, achter in de trimruimte. De vrouw van Bas had daar een kleine hondenkennel en als er drumles was, ging  zij met de honden naar het bos of strand. Die gratis lessen waren clublessen (maximaal 3 personen) en duurden tien minuten per man. Na zes weken gratis les waren de kosten 10 gulden per maand. ’t Was een leuke tijd en ik heb dan ook alleen maar goede herinneringen aan Bas.” 

Bas van der Rest overlijdt in februari 1984, op slechts 59-jarige leeftijd. Dit betekent tevens het einde van de zaak en aan ’t eind van dat jaar, na een grondige verbouwing, is Bas van der Rest en zijn muziekzaak niet meer dan een herinnering. Een herinnering die we met dit artikel graag in ere houden. 



 
Met heel veel dank aan Bas’ dochter Winnie van der Rest en haar nicht Ria Gerritsen voor alle informatie én de fraaie foto’s, aan Henk Smitskamp voor zijn ijzeren geheugen én zijn aantekeningenboekje, aan Wil Morcus voor zijn aardige bijdrage en last but zeker not least aan René Nodelijk, die zo sympatiek was ons ruim te voorzien van antwoorden op een aantal vragen. 

AP/RvdW, september 2014